I’LL JUST SLEEP THIS ONE OFF AND PRETEND I DIDN’T HEAR IT…

SMOKE ONE FOR ME TEBANANA

Nagkita kame ni Teban kanina. PUCHA. OSY sya ngayon. OSY na bading.

Hindi pa rin nagbabago. Leche. Hahaha…

Tama iwasan dapat ang mag-isip. Kaya ako hindi na ako gaanong mag-iisip. Baka maging suicidal pa ako. Pero hindi naman maiiwasan na mag-isip minsan. Sa una nga masarap pero pag matagal na nakakapagod. Haaaiii… Itutulog ko nalang lahat ng iniisip ko. Hindi ko na babanggitin yung iniisip ko. HAHAHA…

Nakakatuwa lang kasi alam ni Teban yung text ko kay Andrew. Magkakasama pala sila. Siguro kung andun ako instead na mag-text ako kay Andrew, papaka-wasted nalang ako para hindi ako makapag-isip. Inom, suka, tulog nalang. Hindi na ako magsasalita. Pupunta ako sa isang corner tapos kakausapin ko yung wall o kahit anung inanimate object. HAHAHA… Hihinatyin ko pa yung malupet na hang-over. HAHAHA… Old times nga daw. Old times. Malayo ang CVS tapos malayo din ang Campo. Mag-iisip nalang ako! Wawawawa… Bahala na.

Nami2ss ko na rin yung mga w2lb ni Teban…

Basta! I heb a lot op things in mind and m not in the mood to say it. Mag-iisip nalang ako. Hehehe…

…

Music… it existed long before I was born…long before we became what we are right now. How come music survived after all these years?

Think about it…

Masarap siguro pag may selective amnesia ka. Yung makakalimutan mo yung mga bagay na gusto mo. Halimbawa bumagsak ka sa isang major exam at tipong suicidal ka na. Sarap siguro yung paggising mo e wala na yung memory mo about sa bagsak mong exam. PERO. May mga bagay na talagang magpapaalala sayo tungkol sa mga bagay na trip mong kalimutan. Useless din pala ang selective amnesia. Suicidal ka ulet. Masama pakiramdam mo ulet. Balik ka sa dati. Papaka-wasted ka na naman? Siguro sa iba nandun pa pa rin yung pakiramdam. Hindi mawala kasi hindi na talaga mawawala.

Oo.. papaka-wasted na naman ako…

Hmmm…

Kung tatanungin ako kung anu ba ang bago saken ngayon, simple lang isasagot ko. Yung luma noon.

May pakiramdam ang mga hayop. May utak sila. May buhay sila. Pansinin mo minsan pag napagalitan ang aso ng amo o ng kahit na sino. Pupunta sa isang sulok yung aso at hihintaying lumipas ng galit ang amo. Dama ng aso ang takot at lungkot. Sabihin nating nagalit ang amo ng walang rason. Ganun ulet ang gagawin ng aso. Magtatago at magpapalipas. Kasabay ng pagtatago nito ang paninisi sa sarili. Hindi nya alam kung anu ang problema. Basta nagalit ang amo at siya ang napag-tripan nito. Pero kahit ganun sinisisi ng aso ang sarili nya sa isang bagay na wala naman siyang koneksyon. Sa madaling salita hindi naiintindihan ng aso ang nangyayari. Kung anu man ang simula, hindi nya alam at siguro AYAW nyang alamin. Paninisi sa sarili tungkol sa isang bagay na hindi niya naiintindihan.

May kilala akong aso. Hindi naiintindihan. Walang naiintindihan. Nagpapalipas siya ngayon ng nararamdaman sa isang sulok. Maya-maya lang makakatulog na sya. Mahimbing na tulog pero may tampo. Pero kahit ganun magpapakita sya ng masayang mukha. May ngiti sa mata. .AT OO…  naiintindihan nya.  

PARA KAY GAIL…ANG MITHITH KONG HOWYEAH!!!

Stressed out na nga ako. Pak. Pagod na ako. Tama ka nga p0mh. I really need some sleep. Sorry kung nagpupuyat ako at kinukulang ako ng tulog. I’m not doing this for myself. I learned to like my course. Meron akong second thoughts dati. Meron pa rin hanggang ngayon pero hinde na ganun kadalas tulad ng dati. Anyway, one of the many reasons why I have learned to like…not like…LOVE this course ay dahil SAYO. Yep. Tama ang basa mo. DAHIL SAYO. Totoo nga yung sinabe ng isa kong teacher. Si Sir Elmer. He said,”Alam kong may second thoughts kayo about sa Nursing. Natural lang yan. Pero once na na-apply or na-aaply mo na ang natututunan mo, you will learn to love this course. Lalo na kung na-aapply mo sa mga tao sa paligid mo.” My point is nagpupuyat ako at nagpapagod ako not for the sake of being puyat and pagod or stressed. I always say to you that, “I will take care of you”, “I’ll be your nurse”, “Pag may sakit ka, I’ll be the one who would stay beside you and take care of you”…  I want to finish this course. Gusto ko hindi lang ako nurse ng may mga sakit. Gusto ko ako ang personal nurse mo. May sakit ka man or wala. Pag naiisip ko na bumabagsak ako sa mga test, I really feel bad. Kasi pakiramdam ko I’m not being serious about the things I have said to you. Ramdam ko nga ang pagiging nurse ko pag masama pakiramdam mo. Lalo na nung binibilhan kita ng mga gamot dahil sinisipon ka. I hope you’ll understand that I’m doing these things because I want to fulfill the promises I made to you. Nahihirapan nga ako pero IKAW ang nagiging drive ko. When I think of you I push myself. I sleep late because I know in the future when you get sick I’ll never sleep at night. Babantayan lang kita magdamag. Ipagluluto pa kita and malay mo. Breakfast in bed ka pa! I’ll take care of myself. Kung hindi ko maaalagaan ang sarili ko, pano pa kaya kita aalagaan diba? I’ll try my very best para makatapos sa course na toh. Not for myself pero para sa ating dalawa. May mga times na magiging sobrang busy ako. PERO wag na WAG mong isipin na mawawalan ako ng time para sayo. Gusto ko umabot ang relasyon natin hanggang sa simbahan, sa honeymoon at marame pang HONEYMOON!!! Gusto ko rin humingi ng pasensya kung minsan e sinusumpong ako ng pagiging suplado or mainitin ang ulo. Moody ako and you know that. Sorry.=)

Ngayon, mag-iingat ka naman lage. Pag nawala ka, magwawala talaga ako. Seryoso. Ayoko ng namomroblema ka about sa mga late mo and things like that. Ayoko ng tatakbo ka sa stairs. Pag naasidente ka, mapapagalitan muna kita bago ka pagalitan ni E. Sobrang nag-aalala ako. Tuwing may lakad ka sa gabi. Tuwing pupunta ka ng kung saan para lang magpalipas. As much as possible gusto ko nababantayan kita. Not to the extent na nasasakal na kita. Ayoko lang mabalitaan na may nangyari sayong masama. Tulad ng time na mali yung nasakyan mong jeep at napadpad ka sa SM Fairview. I was really upset kasi sobrang nag-alala ako. Malayo pala sya and I was worried na baka may mangyari sayong masama. Restless ako sa jeep nun. I kept looking at the fair matrix kung gaano pa kalayo ang SM Fairview. I was looking around. Sobrang pinagalala mo ako nun. Gusto ko man tawanan yung nangyari, I can’t sa sobrang pag-aalala at takot. Natakot ako kasi ang daming “what if’s” na tumatakbo sa utak ko at that time. I’d really really hate myself pag may nangyari sayo. Somehow I feel responsible for you. Sinusuportahan kita sa course mo pati sa mga studies mo. Kung may kailangan ka sabihin mo kagad sken. Tutulungan kita.=)

Malapit na tayo mag-isang taon. Ilang months, weeks at araw nalang. ONE YEAR na tau!!! Yehey!!!

I LOVE YOU MOOGAIL MOOGAIL KOW…

WHITE HOUSE

Nagpunta kame ni Gail sa WH last day. Ayus naman yung byahe. Alam ko na kung panu papunta dun! AHAHA... Eun.. pagdating namin sa gate, ayaw kame papasukin. Tumawag pa ako kay Andrew para makapapasok kame. Matagal kame naghintay kasi naglakada lang si Drew. Nung pagpasok namen may mga batang kasama si Andrew. Mga pinsan nya. Tumambay kame sandali sa grandstand. Nung humingi ng ice cream yung mga bata, nagpunta kame sa grocery tapos bumili ng cookies and cream. Umuwe kame sa WH. Dun kame tumambay ng matagal. Ang kukulit ng mga bata! WAH! Nakakapagod. Naging baby-sitter din kame ni Gail for a day. Pinag-uusapan nga namin ni Gail kung "what-if" ganun kakukulit ang mga anak namin. Sabe nya ayus lang kaso isa lang kaya nya alagaan. E apat ang gusto ni Gail. Edi 1 is to 3 ang ratio namin?? AHAHA.. Ayus lang... Sasabay ako sa kakulitan ng mga anak namin. AHAHAHA..

Dun na rin kame nag-dinner.. nakiligo pa nga ako e. AHAHAHA.. tapos tumambay kame ni Gail sa tower. *WINK*

Umuwe kame ng mga 8pm. Pagod pero nag-enjoy naman ng sobra.

Salamat nga pala Drew!

Naiwan ko pa yng bracelet ko..

Babalikan ko nalang..

AWWW... Nakasama ko ang mithith ko sa campo...=)

Moogail moogail... moogail ko yaaaan...